Isabel Depestel
© Ann-elise Lietaert
Isabel Depestel (Roeselare, °1984) is van opleiding klinisch psycholoog gespecialiseerd in rouw en trauma. In haar werk ontmoet ze mensen op momenten waarop woorden tekortschieten: bij afscheid, verlies of wanneer het leven plots een andere wending neemt. Luisteren is daarbij haar belangrijkste instrument: luisteren naar wat gezegd wordt en naar wat tussen de regels blijft hangen.
Vanuit die ervaring groeide haar werk verder richting het begeleiden van overgangsmomenten. Vandaag werkt ze als ceremoniespreker en ritueelbegeleider bij afscheid en andere belangrijke levensmomenten. Ook na het afscheid blijft ze mensen begeleiden in hun rouw- en verliesproces.
Vanuit die betrokkenheid verdiept ze zich in een opleiding tot begrafenisondernemer. Daarin onderzoekt ze vormen van afscheid die dichter aansluiten bij wie iemand was: thuisopbaring, het gebruik van lijkwades, ceremonies op plekken die betekenis dragen voor de overledene of een laatste rustplaats in de natuur.
Naast haar werk rond afscheid begeleidt Isabel ook mensen om hun stem te laten horen. Ze groeide op in West-Vlaanderen waar veel verhalen onuitgesproken blijven. Als spreektrainer helpt ze mensen om die woorden toch te vinden en hun verhaal vorm te geven.
Haar grootste leermeesters zijn haar drie kinderen, twee tieners en een kleuter. Dagelijks trainen zij haar in empathisch luisteren, conflictmanagement en creatief improviseren.
In alles wat ze doet, zoekt ze naar manieren om het leven te vieren en woorden te vinden voor wat er werkelijk toe doet.
Project:
Tijdens PARKOERS werkt Isabel aan een roman met de werktitel Tussen ons gezegd en gezwegen. Het verhaal volgt Nora, een vrouw die na haar scheiding niet alleen haar relatie maar ook een deel van haar identiteit verliest.
Het spanningsveld tussen spreken en zwijgen vormt de rode draad doorheen de roman. Isabel vertrekt vanuit haar West-Vlaamse achtergrond waar ‘stille voortdoen’ als kracht geldt en woorden inslikken gelijkstaat aan je waardigheid bewaren. Ze onderzoekt hoe zwijgen binnen relaties kan uitgroeien tot een onderstroom van eenzaamheid, verlies en vervreemding. Tegelijk verkent ze wat verandert wanneer iemand beslist om wel te spreken en opnieuw ruimte inneemt voor haar eigen stem. In dat spreken ontstaat een onverwachte vorm van veerkracht.
Tijdens Parkoers wil Isabel haar project literair verder verfijnen. Als ceremoniespreker werkt ze dagelijks met echte levensverhalen. In dit project zoekt ze naar een literaire vorm om die ervaring te verdiepen en haar eigen schrijversstem verder te ontwikkelen.
© Fran Goetghebeur